Trudności z koncentracją, organizowaniem codziennych spraw czy impulsywnością zdarzają się większości ludzi. W ADHD tworzą jednak bardziej trwały wzorzec: pojawiają się często, dotyczą różnych sytuacji i realnie wpływają na funkcjonowanie.
Poniższa checklista pomaga przyjrzeć się dwóm grupom cech branych pod uwagę w diagnozie ADHD u dorosłych: nieuwadze oraz nadpobudliwości i impulsywności.
Narzędzie jest autorskim materiałem psychoedukacyjnym Psychologiki. Pokazuje ile często występujących cech zaznaczasz w każdej z dwóch grup i jakie dodatkowe informacje mają znaczenie przy ocenie diagnostycznej.
Wynik potraktuj jako wskazówkę: sygnał, że warto uważniej przyjrzeć się swojemu funkcjonowaniu, zwłaszcza jeśli podobne trudności wpływają na pracę, naukę, relacje, codzienną organizację albo regulację emocji.
Pełna diagnoza ADHD u osoby dorosłej wymaga pogłębionego wywiadu klinicznego, analizy funkcjonowania od dzieciństwa, oceny wpływu objawów na codzienne życie oraz różnicowania z innymi możliwymi przyczynami trudności.
Odpowiedz, jak często w ciągu ostatnich 6 miesięcy pojawiały się poniższe trudności. Checklista osobno zlicza cechy związane z nieuwagą oraz z nadpobudliwością i impulsywnością.
ważna informacja: Twoja prywatność jest chroniona. Ten formularz działa jak „kalkulator” w Twojej przeglądarce. Twoje odpowiedzi ani wynik końcowy nie są nigdzie zapisywane, archiwizowane ani przesyłane. Po zamknięciu strony wszystkie dane znikają bezpowrotnie.
To autorskie narzędzie psychoedukacyjne Psychologiki przeznaczone dla osób od 17. roku życia. Pomaga uporządkować obserwacje dotyczące dwóch grup trudności branych pod uwagę w diagnozie ADHD: nieuwagi oraz nadpobudliwości i impulsywności.
Checklista nie jest standaryzowanym testem psychologicznym ani narzędziem diagnostycznym. Nie zastępuje ASRS, wywiadu klinicznego ani pełnej diagnozy ADHD.
U osób w wieku 17 lat i starszych liczba co najmniej 5 objawów w obszarze nieuwagi lub nadpobudliwości i impulsywności jest jednym z elementów branych pod uwagę przy rozpoznawaniu ADHD.
W tej checkliście odpowiedzi „Często” i „Bardzo często” liczymy jako cechę obecną. Jest to autorski sposób porządkowania odpowiedzi, a nie oficjalny algorytm diagnostyczny DSM-5-TR.
Nie. Sama liczba zaznaczonych cech nie wystarcza do rozpoznania ADHD.
W diagnozie znaczenie mają również między innymi czas utrzymywania się trudności, ich obecność w dzieciństwie, występowanie w różnych obszarach życia, rzeczywisty wpływ na funkcjonowanie oraz to, czy objawów nie wyjaśnia lepiej inne zjawisko lub problem zdrowotny.
Nie. Wynik poniżej progu liczbowego oznacza jedynie, że według reguły zastosowanej w tej checkliście mniej niż pięć cech w danym obszarze zostało zaznaczonych jako występujące często lub bardzo często.
Obraz ADHD u dorosłych bywa bardziej złożony. Znaczenie mogą mieć strategie kompensacyjne, warunki życia, wymagania otoczenia, historia rozwoju oraz to, jak duży wysiłek kosztuje utrzymywanie codziennego funkcjonowania.
ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym, dlatego w diagnozie szuka się informacji o obecności części objawów już przed 12. rokiem życia.
Istotne jest również, czy trudności pojawiają się w więcej niż jednym środowisku — na przykład w pracy lub nauce, w domu, relacjach czy podczas organizowania codziennych spraw — oraz czy rzeczywiście utrudniają funkcjonowanie.
Tak. Problemy z koncentracją, pamięcią, organizacją, rozpoczynaniem i kończeniem zadań albo poczuciem wewnętrznego niepokoju nie są charakterystyczne wyłącznie dla ADHD.
Mogą pojawiać się między innymi przy przewlekłym stresie, niewyspaniu, zaburzeniach lękowych, depresji, przeciążeniu, używaniu substancji, działaniu niektórych leków lub problemach somatycznych. Dlatego diagnoza obejmuje również różnicowanie możliwych przyczyn trudności.
Nie. Formularz oblicza podsumowanie lokalnie w Twojej przeglądarce.
Psychologika nie otrzymuje Twoich odpowiedzi ani wyniku, nie zapisuje ich i nie tworzy na ich podstawie żadnego profilu. Po zamknięciu lub odświeżeniu strony odpowiedzi z formularza znikają.
Checklista pozwala zauważyć pewien wzorzec i uporządkować własne obserwacje. Diagnoza odpowiada na znacznie szersze pytanie: czy obserwowane trudności rzeczywiście najlepiej wyjaśnia ADHD.
Proces diagnostyczny obejmuje wywiad dotyczący obecnego funkcjonowania i historii rozwoju, ocenę wpływu trudności na różne obszary życia, analizę możliwych innych przyczyn objawów oraz — zależnie od sytuacji — odpowiednio dobrane narzędzia diagnostyczne.
Spójrz nie tylko na liczby 0–9, ale również na odpowiedzi dotyczące czasu trwania trudności, dzieciństwa, różnych obszarów życia i wpływu na codzienne funkcjonowanie.
Jeśli dostrzegasz trwały wzorzec, który wyraźnie komplikuje pracę, naukę, relacje, organizowanie codzienności albo inne ważne obszary życia, kolejnym krokiem może być konsultacja lub pogłębiona diagnoza ADHD.
Nie ma większego sensu powtarzać jej wielokrotnie w krótkich odstępach tylko po to, aby uzyskać inny wynik. Narzędzie odnosi się do wzorca funkcjonowania z ostatnich sześciu miesięcy, a nie do samopoczucia konkretnego dnia.
Jeżeli odpowiedzi wzbudziły pytania, więcej informacji da zwykle przyjrzenie się konkretnym przykładom z codziennego życia i historii rozwoju niż kolejne wypełnienie tej samej checklisty.
W Psychologice prowadzimy psychologiczną diagnozę ADHD u dorosłych. Wynik tej checklisty może być punktem wyjścia do rozmowy, ale nie jest traktowany jako rozpoznanie.
W diagnozie przyglądamy się między innymi historii trudności, ich obecności w dzieciństwie i dorosłości, funkcjonowaniu w różnych obszarach życia oraz możliwym alternatywnym wyjaśnieniom objawów. Zakres badania dobierany jest do sytuacji konkretnej osoby.
Jeśli podczas odpowiadania pojawiło się poczucie „to brzmi bardzo znajomo”, możesz potraktować je jako punkt wyjścia do dalszego sprawdzenia. Zobacz, jak wygląda diagnoza ADHD u dorosłych.